ఇన్నాళ్ళ నా అజ్ఞానం వర్షించిన కన్నీళ్ళతో….

ఓ ప్రభూ!
ఈ రోజు నీ పాదాలను కడుగుతున్నాను,
ఇన్నాళ్ళ నా అజ్ఞానం వర్షించిన కన్నీళ్ళతో….
నా స్వామీ!
నన్ను నీలో చేర్చుకోవూ!
నీ గుండెల నిండా అదుముకోవూ!
నీవు విహరిస్తున్న సత్యలోకపు ఛాయలకైనా నన్ను తీసుకెళ్ళవూ!!
ఈ అశాంతి జ్వలిత విశ్వం నుండి ప్రశాంతికై కలవరిస్తున్న అంధుడిని.
నీ అమృత వాక్కుల వెలుగుల బాటలోకి నన్నూ పయనింప చేయవూ!
ఓ యోధుడా!
నీ కళ్ళల్లో కాంతిని చూసాను.
ఎన్ని వెలుగులు విరజిమ్మితేనేం,
ఆ చుక్కలన్నీ నీ ముందు తల దించుకోలేదా!
విశ్వ మర్మమెరిగిన నీ నవ్వును చూసాను.
ఏ మోనాలిసా నా కళ్ళకు తట్టలేదే!
అది చిత్తరువైతేనేం,
ప్రాపంచిక [...]

కాలం!

కాలమెపుడూ పరిగెడుతూనే వుంటుంది.
నువ్వు విశ్రాంతి తీసుకుంటానంటే
తనాగిపోదు.
కాలమెపుడూ మారుతూనే వుంటుంది.
నువ్వు ఒకేలా వుంటానంటే
తనూరుకోదు.
కాలమెపుడూ ముందుకే పయనిస్తుంటుంది.
నువ్వు గతపు తీపి జ్ఞాపకాల్లోనే జీవిస్తానంటే
తను సహించదు.
కాలమిన్ని చెప్పినా నువ్వు లెక్క చేయక,
కలకాలం యిలానే ఉంటానంటే,
నీ సమకాలం నిన్ను వెలేస్తుంది!
నీ సమాజం నిన్ను బలిస్తుంది!
అందుకే;
మాటాడగలిగీ మాటాడలేని,
చెప్పగలిగీ చెప్పలేని,
చేయగలిగీ చేయలేని,
ఓ సమర్థాసమర్థ యువకా!
కాలంతో సాగిపో!
కాలంలా మారిపో!
ప్రతి కాలంలో నిలిచిపో!!